W prawie o podatku od towarów i usług omawiane są dwa typy sprzedaży wysyłkowej, które różnią się od siebie wyłącznie sposobem opodatkowania. Prawodawstwo dopuszcza więc możliwość sprzedaży wysyłkowej „z terytorium kraju” oraz „na terytorium kraju”. Sprzedaże te są do siebie podobne, zaistniała różnica polega na formie i miejscu zapłaty VATu, który może zostać uiszczony na terenie państwa, w którym siedzibę ma zbywający albo też na terenie państwa, gdzie znajduje się odbiorca.
Dla zaistnienia jednej z dwóch napomnianych wyżej wysyłek, muszą być wypełnione 2 warunki:
• Kupujący nie musi być podatnikiem VATu, jednak powinien być osobą fizyczną. Jeżeli natomiast osoba ta jest podatnikiem podatku VAT, powinien powstać warunek, w którym kupujący rozlicza się jak z transakcji wewnątrzwspólnotowego kupna towarów (płatnik podatku będzie zwolniony podmiotowo od powyższego podatku),
• Sprzedawca powinien być podatnikiem VATu, zarejestrowanym na terenie Unii Europejskiej (w jednym z jej państw)
Transakcją sprzedaży wysyłkowej nie będą objęte:
• Produkty słane przez pośrednika, który ma obowiązek płacenia podatku,
• Nowe środki transportu,
• Produkty montowane albo instalowane
W przypadku, gdy do czynienia będziemy mieć z towarami, które objęte zostały akcyzą, miejscem opodatkowania będzie zawsze państwo przeznaczenia.
Sprzedaż wysyłkowa „na terenie kraju”
Z takim rodzajem transakcji mamy do czynienia w przypadku, gdy towar słany zostaje z terytorium jednego z krajów Unii do naszego państwa. Taką wysyłkę określa art. 2 pkt. 24 ustawy o podatku od towarów i usług. Produkty, które w powyższy sposób będą sprzedawane, opodatkowane zostają według prawa podatkowego, obowiązującego w Polsce, ale tylko do określonego pułapu sumy wszelkich sprzedaży – 35 000 euro. Po przekroczeniu tego limitu, towar musi być obłożony podatkiem na terytorium państwa, gdzie siedzibę ma nadawca.
Transakcja sprzedaży wysyłkowej „z terenu kraju”
Pod tym pojęciem kryje się zbycie towaru, wysyłanego z terenu Polski do innego państwa Unii Europejskiej. Podstawą prawną jest art. 2 pkt. 23 ustawy o podatku od towarów i usług. W tej sytuacji miejscem obłożenia podatkiem będzie Polska. Jednak również i tu występuje pewien pułap wysokości sumy zbycia na terenie danego kraju, powyżej którego produkty opodatkowywane są w innym miejscu. Limity te określane są indywidualnie przez państwa członkowskie, nie przewyższają jednak 100 tys. euro. Po przekroczeniu wyżej wymienionej granicy, towar zostanie opodatkowany według prawa podatkowego obowiązującego na terenie państwa, do którego go posłano.